Als je al enkele maanden naar werk zoekt, voel je immense opluchting als je eindelijk te horen krijgt dat je ergens aangenomen bent. Dat gevoel duurt bij mij doorgaans 10 seconden. Daarna begin ik te malen. Ga ik het wel kunnen? Gaan de collega’s mij wel leuk vinden? Ga ik mijn stempel wel kunnen drukken? Maar na het verlossende telefoontje dat ik de job bij Co-Searching had, bleef dat gevoel heel wat langer hangen. En daardoor wist ik: dit zit goed.
Ik ben Hanne, kersverse communicatiemedewerker bij Co-Searching. De komende zes maanden zijn de nieuwsbrieven van mijn hand, maak ik social posts, begeleid ik vrijwilligers die communicatietaken willen opnemen, en meer. Ik vervang daarbij Nadia, die tijdelijk betere oorden opzoekt in Australië. En gelijk heeft ze!
Toen ik een poosje geleden de vacature voor deze functie tegenkwam, leek het te mooi om waar te zijn. Een organisatie die zich inzet voor werkzoekenden met psychische kwetsbaarheid? That’s me! Ik heb ASS en kan dus uit eigen ervaring bevestigen: een job vinden en dan ook nog eens een job aanhouden met deze stoornis is niet eenvoudig.
Vaak begint het al bij te vage vacatures. Mijn neurodivergent brein heeft nood aan informatie. Ik ben dus niet alleen geïnteresseerd in de jobinhoud, maar ook in de praktische kant (werkuren, thuiswerkdagen, grootte van het team, ...). Een concreet voorbeeld: een deeltijdse functie waar nergens bij staat over hoeveel uren het gaat. Daar pas ik voor. Ik heb namelijk niet de capaciteit om 80% te werken, maar halftijds lukt wel.
Als de vacature voldoende informatie bevatte en ik me kon inbeelden dat ik de job zou doen, mailde ik enthousiast mijn cv en motivatiebrief. Talloze keren kreeg ik een negatief antwoord. Bij sommige werkgevers kon ik op gesprek gaan, maar greep ik telkens net naast de job. Eerlijk is eerlijk, het was een lang proces met veel dieptepunten. Maar ik hield de moed erin, zocht in afwachting van een betaalde job voldoeninggevend vrijwilligerswerk en bleef solliciteren.
Toen botste ik op de vacature van Co-Searching. Ik herkende me meteen in waar zij voor staan. Ik wil en kan niet zomaar aan het werk, ik moet ergens aan de bak waar ik mij kan ontplooien en waardevol kan voelen. In Co-Searchingtermen: duurzaam aan het werk zijn - ook al is het maar tijdelijk. Tijdens het sollicitatiegesprek haalde ik met enige angst mijn diagnose aan. Hoewel ik absoluut geen moeite heb met over mijn ASS te praten, is het soms toch zoeken naar het juiste moment om dit aan te halen. Maar er werd niet gefronst of gezucht. Er werd me gevraagd: "Wat kunnen wij doen om jou zo goed mogelijk op je gemak te stellen in de job?"
Dat was in mijn ogen de beste reactie die ik kon krijgen. Ik wist wel al dat er zulke werkgevers bestonden, maar dat ik nu zelf onderdeel ben van zo'n organisatie maakt me ongelooflijk trots. En die piekergedachten en onzekerheden die ik in het begin aanhaalde? Die zijn er nog hoor. Maar ik zeg steeds vaker dat ze moeten oprotten :-)
